Are we afraid to have some curiosity towards children with a "difficult character"?

Nu het wangedrag van leerkrachten tegenover leerlingen met autisme en ADHD in de school in Ninove aan het licht is gekomen, merk ik in de publieke reacties dat er toch nog steeds heel wat mensen zijn die denken dat het toch ook wel “moeilijke kinderen” zijn. De hedendaagse trend genaamd “beoordelen wat we niet begrijpen”, lijken we nu zelfs op kinderen toe te passen. De prevalentie van ASS en/of ADHD wordt geschat op 1-5% van de bevolking, niet bepaald een klein percentage. Bij kinderen is deze incidentie zelfs nog een pak hoger. Zo goed als iedereen kent dus wel iemand die “neurodivergent” is. En toch moet ik, een man met ASS en ADHD, nog bijna dagelijks vaststellen hoe weinig geduld we hebben voor mensen waarvan hun brein op een ietwat andere manier werkt, en waar de wereld nog altijd onvoldoende op ingesteld is. Een kind moet boven alles een onvoorwaardelijke omarming voelen, dat het mag zijn wie het is, wie dat ook mag zijn. En zoals het voorval in Ninove toont, is dergelijke compassievolle mindset bij pedagogen vaak niet aanwezig..

The piece is hosted on Knack's own platform. Click through for the original — this page is just the brief.